Szepty czasu (opowiadanie)

Rozdział 1: W pajęczej sieci czasu, samotność w Dolinie Szeptów

Zegarek na moim nadgarstku, przedmiot tak niegdyś niezawodny, teraz zastygnął w bezruchu, wskazując uparcie 12:00. Igiełki, zastygłe w bezruchu, zdawały się być namalowane na tarczy zegarka. Zimny pot spłynął mi po plecach, a serce zaczęło walić jak młot. Wpatrywałem się w ten absurdalny, niepokojący widok, czując, jak narasta we mnie paniczny niepokój. Siedziałem na surowej, drewnianej ławce, której chłód przeszywał cienki materiał spodni, wrzynając się w moje ciało jak lodowe szpony. Serce Doliny Ciszy, dotąd traktowane przeze mnie, jako bajkę z sennika, nagle ożyło i pochłonęło mnie bez reszty.

Dolina otaczała mnie aurą dziwną, niemal namacalną, jak gęsty, lepki opar. Drzewa, oplecione szarym mchem, przypominały postacie z koszmaru – potwory o rozwianych, watowanych włosach, które próbowały mnie pochwycić swoimi sękatymi ramionami. Słońce, nieruchome jak przyklejone do błękitnego płótna nieba, sączyło leniwe promienie, które nie dawały ciepła, a jedynie podkreślały wszechobecny chłód. Cisza. Nie zwykła cisza, ale głęboka, przytłaczająca pustka dźwięku, która wierciła się w uszach, jakby chciała wywiercić dziurę w moim mózgu. Nie było tu szumu liści, śpiewu ptaków, nawet brzęczenia owadów – tylko ta przejmująca, niemal fizycznie odczuwalna cisza.

Wyciągnąłem telefon, ostatnią deskę ratunku, ostatnią nitkę łączącą mnie z rzeczywistością. Martwy, czarny ekran. Nawet awaryjne wezwanie nie działało. Jakby dolina była szklaną kulą, więzieniem poza czasem, z którego nie ma ucieczki. Spojrzałem na dłonie. Szorstkie, z bliznami, pamiątki po burzliwym życiu w miejskiej dżungli. Ale ruchy... moje ruchy były nienaturalnie spowolnione, jakbym poruszał się w gęstym, lepkich miodzie. Podniosłem omszały kamień, który leżał obok ławki. Każdy kamyczek, rysa, wgłębienie – czułem je z przerażającą ostrością, jakbym badał go pod mikroskopem. Zmysły wyostrzone do granic możliwości, a jednocześnie ciało uwięzione w zwolnionym tempie.

Nagle tę absolutną ciszę rozdarł śmiech. Melodia czysta jak dźwięk kryształów, a jednocześnie niepokojąca w swojej radości. Odwróciłem się gwałtownie, czując, jak serce podchodzi mi do gardła. Zza kępy rozłożystych paproci wyłoniła się kobieta. Biała suknia, zwiewna, niemal unosząca się w powietrzu, kontrastowała z szarością otoczenia. Twarz – eteryczna, oczy zielone jak głębia oceanu, iskrzące się psotnym blaskiem.

– Witaj w Dolinie Ciszy – jej głos, jak delikatny dzwonek, rozbrzmiał w tej upiornej ciszy, a jednocześnie zdawał się być echem w mojej głowie. – Widzę, że już zauważyłeś…

– Zauważyłem co? – spytałem, a głos mi drżał.

– Czas. Tutaj płynie inaczej. Wolniej. Dużo wolniej.

– Co to znaczy? – czułem się, jakbym tonął w surrealistycznym śnie, który przeradza się w koszmar.

– Masz więcej czasu – jej oczy pociemniały, cień melancholii przemknął po jej twarzy, nadając jej wyraz tajemniczości. – Więcej czasu na to, na co zapragniesz.

Wyciągnęła dłoń, alabastrową, drobną, jakby zapraszała mnie do innego świata.

– Chodź ze mną. Pokażę ci to miejsce.

Wstałem, determinacja i strach toczyły we mnie walkę, jak dwa wilki w klatce. Ruszyłem za nią, niepewny, co mnie czeka. Las zamknął się za nami jak kurtyna iluzjonisty, odcinając mnie od znanego świata. Wchodziłem w inny wymiar, gdzie sekunda trwała wieczność, a myśli ważyły tony niespełnionych marzeń i ukrytych pragnień.

Mam nadzieję, że ta rozbudowana wersja rozdziału lepiej oddaje atmosferę tajemnicy i niepokoju, wprowadzając czytelnika w świat Doliny Ciszy.

Rozdział 2: Żar Sahary, taniec z iluzją wolności

Złoty pył piasku palił skórę, przesypując się pod moimi stopami w cienkich butach. Słońce, w przeciwieństwie do tego nieruchomego, sennego słońca z Doliny Ciszy, było żywym ogniem, które niemal paliło powietrze. Maroko. Już samo słowo brzmiało jak obietnica przygody. Po opuszczeniu samolotu w Marrakeszu, zgiełk medyny uderzył we mnie falą zapachów, krzyków, kolorów, jakbym nagle wskoczył w wirujący kalejdoskop. Gubiłem się w labiryncie wąskich uliczek, gdzie każdy zakręt odkrywał nowe, fascynujące widoki. Czas zwalniał, a rzeczywistość rozpływała się w gorącym, pustynnym powietrzu.

Spacerując po suku, targowisku, gdzie kupcy oferowali swoje towary, czułem się jak podróżnik w czasie. Aromaty przypraw mieszały się z zapachem wyprawianej skóry i słodkim zapachem daktyli. Krzyki handlarzy, nawołujących do zakupów, zlewały się w melodię, która towarzyszyła mi przez cały dzień. Kolorowe dywany, ręcznie robione lampy, misternie zdobione naczynia – wszystko to kusiło i wabiło, tworząc atmosferę magii i tajemnicy.

Jeden z dni spędziłem, siedząc na grzbiecie wielbłąda, przemierzając bezkresne piaski Sahary. Słońce paliło skórę, a horyzont zlewał się z niebem w jedną, złocistą linię. Czułem się jak dawny podróżnik, odkrywający nieznane lądy, jak pionier, który stawia czoła surowej, pustynnej rzeczywistości. Głęboka cisza pustyni pozwalała mi słyszeć bicie własnego serca i klarowność myśli.

Wieczorem dotarliśmy do oazy. Ognisko, rozpalone przez Beduinów, tańczyło w ciemności, rzucając cienie na nasze twarze. Rozmowy, toczone w nieznanym mi języku, mieszały się z dźwiękami berberyjskiej muzyki, tworząc magiczną atmosferę. Spojrzałem na gwiazdy, które lśniły na niebie z niespotykaną intensywnością. Czułem się mały i zagubiony, ale jednocześnie wolny i szczęśliwy. Wolny od zgiełku i pośpiechu cywilizacji, wolny od ciężaru codziennych trosk.

Maroko. Czas nie goni, pozwala delektować się każdą chwilą, każdym smakiem, każdym zapachem. To kraina, gdzie tradycja miesza się z nowoczesnością, a przeszłość z teraźniejszością. Pustynia. Iluzja czasu. Wolność tu i teraz.

Powrót do Marrakeszu był jak uderzenie rzeczywistością. Zgiełk miasta, ruch uliczny i nowoczesne budynki przypomniały mi o moim codziennym życiu. Jednak w moim sercu pozostał ślad pustyni, jej ciszy i spokoju. Wiedziałem, że kiedyś tam wrócę, by ponownie zanurzyć się w tym magicznym świecie.

Mam nadzieję, że ta rozbudowana wersja rozdziału lepiej oddaje atmosferę i emocje, których doświadczył bohater podczas podróży do Maroka.

Rozdział 3: Echo przeszłości, labirynt kamiennych szeptów

Gdy wróciłem do Doliny Ciszy, krajobraz wydawał się jeszcze bardziej nierealny. Słońce, nieruchome jak namalowane, wisiało na błękitnym niebie, a cisza otulała mnie z każdej strony, gęsta i niemal namacalna. Kobieta w bieli czekała na mnie pod rozłożystym dębem, w tym samym miejscu, gdzie widziałem ją po raz pierwszy. Jej oczy błyszczały tajemniczym blaskiem, a uśmiech był jeszcze bardziej enigmatyczny niż poprzednio.

– Podróż cię zmieniła – powiedziała, a jej głos niósł się echem w cichej dolinie.

– Maroko… czas płynie tam inaczej – wyszeptałem, wciąż oszołomiony wrażeniami z podróży.

– A tutaj – przerwała mi, wskazując na otaczający nas las – przeszłość i teraźniejszość istnieją jednocześnie.

Ruszyłem za nią, zagłębiając się w gęstwinę drzew. Miękki, wilgotny mech uginał się pod moimi stopami, a powietrze przesycał zapach grzybów i paproci. Dotarliśmy do niewielkiej polany, na której stał kamienny krąg. Kamienie, porośnięte mchem i porostami, wydawały się emanować dziwną, pulsującą energią, jakby każde z nich było odrębnym sercem bijącym w rytmie dawno minionych zdarzeń.

– To miejsce – powiedziała kobieta – łączy światy. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość… wszystko splata się tutaj w jedną całość.

Położyłem dłoń na jednym z kamieni. Był zimny i szorstki, ale czułem, że drży pod moim dotykiem, jakby pod skorupą zastygłego czasu tliło się życie. Nagle, z kamienia zaczęły wydobywać się chóry niewidzialnych głosów, symfonia zapomnianych słów: szszsz... chrrr... klik... Nierozpoznawalne słowa, fragmenty rozmów, echa dawno minionych wydarzeń.

– Co to jest? – spytałem, cofając dłoń, jakbym się oparzył.

– Szepty z przeszłości – odparła kobieta, a w jej oczach błysnął cień smutku. – Każdy kamień w tym kręgu skrywa w sobie fragment historii.

Zacząłem wędrować wokół kręgu, dotykając kolejnych kamieni. Z każdego z nich wydobywały się inne dźwięki, inne historie. Docierały do mnie echa śmiechu dzieci, płaczu kobiet, szczęku mieczy, szeptów kochanków. Widziałem obrazy z przeszłości, jakby wyświetlane na wewnętrznej ścianie mojej czaszki: ujrzałem starca z brodą splątaną jak korzenie drzew, który szeptał modlitwę, poczułem nagły przypływ smutku, jakbym stracił kogoś bliskiego.

– To szaleństwo – wyszeptałem, czując, że moja głowa pęka od nadmiaru bodźców.

– To prawda – odparła kobieta, a jej głos był pełen współczucia – ale to także prawda o nas samych. Jesteśmy połączeni z przeszłością, z naszymi przodkami, z historią tego miejsca.

Usiadłem na jednym z kamieni, starając się uspokoić skołatane nerwy. Szepty nadal rozbrzmiewały w mojej głowie, ale teraz słyszałem je wyraźniej. Rozumiałem, że to nie są tylko dźwięki, to są wspomnienia, emocje, doświadczenia.

– Musimy nauczyć się słuchać tych szeptów – powiedziała kobieta, siadając obok mnie. – One mogą nam wiele powiedzieć o nas samych, o naszych lękach i pragnieniach.

Spojrzałem na nią. Jej oczy błyszczały mądrością i spokojem. Wiedziałem, że ma rację. Musiałem nauczyć się słuchać szeptów z przeszłości, aby zrozumieć siebie i odnaleźć swoje miejsce w świecie.

Rozdział 4: Lustro strumienia, taniec z cieniami przyszłości

Dni i noce w Dolinie Ciszy zlewały się w surrealistyczny, niekończący się sen. Szepty kamieni stały się moim drugim językiem, opowiadając historie z przeszłości, które mieszały się z moimi własnymi wspomnieniami. Kobieta w bieli, mój milczący przewodnik, prowadziła mnie przez labirynt czasu i przestrzeni, odsłaniając tajemnice Doliny.

Pewnego dnia, gdy wędrowaliśmy wzdłuż brzegu krystalicznie czystego strumienia, zauważyłem, że jego tafla nie tylko odbija otaczający nas las, ale także moją duszę, jej jasne i mroczne zakamarki. Widziałem sceny z dzieciństwa, momenty radości i smutku, podróże, które odbyłem, twarze ludzi, których spotkałem.

– To są twoje wspomnienia – powiedziała kobieta, a jej głos niósł się echem w cichej dolinie. – Dolina Ciszy pozwala ci na nowo je przeżyć, zrozumieć, zaakceptować.

Zacząłem wpatrywać się w strumień, próbując odnaleźć w tych migoczących obrazach odpowiedzi na pytania, które dręczyły mnie od dawna. Widziałem swoje błędy, swoje porażki, chwile zwątpienia i lęku. Ale widziałem też swoje sukcesy, momenty radości, chwile, w których czułem, że żyję naprawdę.

– Czasem – powiedziała kobieta – musimy spojrzeć w głąb siebie, aby odnaleźć to, czego szukamy.

Wiedziałem, że ma rację. Aby ruszyć dalej, musiałem zmierzyć się z demonami i cieniami przeszłości. Musiałem zrozumieć, kim jestem, co mnie ukształtowało, co jest dla mnie naprawdę ważne.

Nagle, w strumieniu zobaczyłem obraz, który mnie przeraził. Byłem to ja, ale moje oczy były puste, jak oczodoły trupa, a twarz wykrzywiona w niemym krzyku bólu i rozpaczy. Poczułem, jak lodowaty uścisk lęku ściska moje gardło.

– Co to znaczy? – spytałem, czując narastający niepokój.

– To twoja przyszłość – odparła kobieta, a w jej oczach błysnął cień smutku. – Jeśli nie nauczysz się kontrolować swoich emocji, swoich lęków, swoich pragnień.

– Kontrolować emocje? – powtórzyłem, czując się bezradny. – Ale jak?

– Musisz odnaleźć spokój wewnątrz siebie – powiedziała kobieta, a jej głos brzmiał jak delikatny szept wiatru. – Musisz nauczyć się słuchać szeptów z przeszłości, ale nie możesz dać się im porwać.

Wiedziałem, że to nie będzie łatwe. Moje życie było pełne chaosu i niepokoju, a moje emocje często wymykały się spod kontroli. Ale wiedziałem też, że muszę spróbować. Musiałem odnaleźć wewnętrzny spokój, aby ocalić siebie i swoją przyszłość.

Nagle, Dolinę Ciszy przeszył głośny huk, jakby pękło samo niebo. Ziemia zadrżała, a drzewa zaczęły kołysać się na boki. Spojrzałem na kobietę, a w jej oczach zobaczyłem strach.

– Co się dzieje? – spytałem, czując, jak serce zaczyna mi walić jak oszalałe.

– Granice rzeczywistości zaczynają się zacierać – odparła, a jej głos drżał. – Musimy stąd uciekać. Odskoczyłem od strumienia, jak oparzony, gotowy do ucieczki.

Rozdział 5: Pościg przez labirynt czasu, ucieczka przed mrokiem

Huk, który rozdarł ciszę Doliny, był jak grzmot z jasnego nieba, wstrząsając ziemią pod naszymi stopami. Drzewa, dotąd nieruchome, zaczęły szaleńczo kołysać się, jakby targane niewidzialnym huraganem. Spojrzałem na twarz kobiety w bieli – zamiast spokoju malował się na niej czysty, niezmącony strach.

– Uciekajmy! – krzyknęła, a jej głos zagłuszył narastający łoskot, który zdawał się rozrywać powietrze.

Bez chwili wahania ruszyliśmy do ucieczki, przedzierając się przez gęstwinę paproci i krzewów, które smagały nas po twarzach i rękach. Szepty kamieni, wcześniej melodyjne, teraz dudniły w mojej głowie chaotyczną kakofonią. Obrazy z przeszłości i przyszłości migotały przed oczami, tworząc surrealistyczny labirynt, w którym trudno było odróżnić rzeczywistość od iluzji.

Dotarliśmy do krawędzi urwiska. To, co zobaczyłem, zmroziło mi krew w żyłach. Szara, gęsta mgła spowijała dolinę, a skręcone drzewa wiły się i wyginały w nienaturalnych pozach, jakby same próbowały uciec przed nadchodzącym zagrożeniem. Ziemia pulsowała pod naszymi stopami, jakby dolina oddychała ostatkiem sił.

– Dolina traci stabilność – wyszeptała kobieta, a jej głos drżał.

Nagle, z mgły wyłoniły się dziwne, humanoidalne postacie. Ich ciała pokryte były mchem i porostami, a oczy świeciły złowrogim, szmaragdowym blaskiem. Wyciągały kościste ręce, jakby chciały nas pochwycić i wciągnąć w głąb mgły.

– Uciekaj! – krzyknęła kobieta, popychając mnie w kierunku wąskiej ścieżki, która wiła się wzdłuż krawędzi urwiska.

Zaczęliśmy biec, czując na plecach oddech potworów, które podążały za nami. Ścieżka była wąska i kręta, a każdy krok groził upadkiem w przepaść. Adrenalina dodawała nam sił, ale strach paraliżował każdy mięsień. Słyszałem za sobą łoskot kroków i świst wyciąganych rąk, które próbowały nas dosięgnąć.

W końcu dotarliśmy do wejścia do jaskini, ukrytego wśród skał u podnóża urwiska. Kobieta zapaliła pochodnię, a jej blask rozświetlił ciemne, wilgotne wnętrze.

– Dalej, szybko! – ponagliła mnie, wciągając mnie do środka.

Weszliśmy w głąb jaskini, a echo naszych kroków odbijało się od kamiennych ścian. Zimne, wilgotne powietrze wdzierało się w płuca w otaczającej nas ciemności.

– Dokąd to prowadzi? – zapytałem, z trudem łapiąc oddech.

– Do wyjścia – odparła kobieta, a jej głos niósł się echem w ciemności. – Do innego świata.

Szliśmy przez długi, wykręcony tunel, aż w końcu dotarliśmy do małego otworu w skale. Kobieta zgasiła pochodnię i wyszliśmy na zewnątrz. Znajdowaliśmy się na szczycie góry, z której rozciągał się widok na rozległą dolinę. Słońce świeciło jasno, a powietrze było czyste i rześkie.

– Bezpieczni – powiedziała kobieta, opierając się o kamień, a w jej głosie słychać było ulgę. – Przynajmniej na razie.

Spojrzałem na nią. Jej twarz była zmęczona i blada, ale oczy błyszczały determinacją. Wiedziałem, że to nie koniec naszej podróży. Wiedziałem, że czeka nas jeszcze wiele wyzwań.

Mam nadzieję że, ta rozbudowana wersja rozdziału, lepiej oddaje dynamikę i napięcie tej kluczowej sceny.

Rozdział 6: Powrót do korzeni, odnalezienie zagubionych echo

Po ucieczce z Doliny Ciszy, gdzie rzeczywistość i czas chwiały się w posadach, poczułem naglący, instynktowny przymus powrotu do korzeni. Musiałem zanurzyć się w miejscach, które ukształtowały moją tożsamość, odnaleźć zagubione echo wspomnień. Decyzja była nagła i nieodparta – kierunek: Polska.

Wsiadłem do samolotu, a pejzaże za oknem zmieniały się jak kadry w starym, pożółkłym filmie. Pustynny piasek Maroka ustępował zielonym polom i lasom, które znałem z dzieciństwa. Lot minął mi na wspomnieniach, które wypływały z zakamarków pamięci jak stare fotografie z rodzinnego albumu. Każda chwila, każdy obraz, każdy dźwięk – wszystko nabierało nowego, intensywniejszego znaczenia.

Powrót do rodzinnego miasta, po latach nieobecności, przypominał spotkanie z dawno niewidzianym przyjacielem. Miejsca, które znałem na pamięć, choć naznaczone zmianami, wciąż emanowały duchem przeszłości. Spacerując po starym rynku, po brukowanych uliczkach, czułem, jak czas zaciera granice między tym, co było, a tym, co jest. Kamienice, choć odnowione, szeptały historie dawnych mieszkańców, a szum fontanny przypominał mi beztroskie lata dzieciństwa.

Odwiedziłem stary, rodzinny dom, teraz stojący pusty, owiany melancholią. Każdy kąt, każdy przedmiot, każdy ślad na podłodze – wszystko przypominało o dawnych chwilach, o ciepłych wieczorach spędzanych przy kominku, o opowieściach dziadka, który uczył mnie patrzeć na świat z perspektywy czasu. Dotykałem ścian, czując pod palcami chłodny tynk, który pamiętał moje dziecięce rysunki. Siadałem na drewnianym krześle, które skrzypiało cicho, jakby szeptało mi dawno zapomniane historie.

Przesiadując na ławce w parku, gdzie jako dziecko bawiłem się z rówieśnikami, zdałem sobie sprawę, że czas nie tylko płynie, ale też rzeźbi w naszym życiu, zostawiając ślady jak artysta modelujący krajobraz wspomnieniami. Drzewa, choć wyższe i grubsze, wciąż kryły w sobie echo naszych śmiechów i sekretów, a piaskownica, choć pusta, przypominała o beztroskich godzinach spędzonych na budowaniu zamków z piasku.

Odwiedziłem stary cmentarz, miejsce spoczynku moich przodków. Czytając imiona na nagrobkach, myślałem o tym, jak pamięć buduje mosty między przeszłością a teraźniejszością. Każde imię, każdy nagrobek, każdy krzyż – to fragment pamięci, która przetrwała próbę czasu. Słuchałem szumu wiatru w koronach drzew, który niósł ze sobą szepty dawno minionych pokoleń.

Wieczorem, siedząc w małej, przytulnej kawiarni, słuchałem rozmów ludzi. Słyszałem echa wspomnień, urywki rodzinnych historii, strzępki rozmów o marzeniach i lękach. Siedząc sam przy stoliku, w końcu pojąłem, jak pamięć i czas zmieniają nas jako ludzi, jak kształtują naszą tożsamość i definiują nasze miejsce w świecie. Przypomniałem sobie słowa zasłyszane w Dolinie Ciszy: "Musisz odnaleźć spokój wewnątrz siebie". Poczułem, że powrót do rodzinnych stron przyniósł mi właśnie ten spokój, tę harmonię z własnymi wspomnieniami.

Polska, moje miejsce na ziemi, pokazała mi, że czas pozwala nam wracać do przeszłości, aby zrozumieć, kim jesteśmy i skąd pochodzimy.

Mam nadzieję, że ta rozbudowana wersja rozdziału jest bardziej satysfakcjonująca i lepiej oddaje jego znaczenie w kontekście całej historii.

Rozdział 7: Twarzą w twarz z Czasem, taniec na krawędzi wymiarów

Po powrocie z Polski, niosąc w duszy echa spokoju i zrozumienia, poczułem nieodparty przymus powrotu do Doliny Ciszy. To miejsce wzywało mnie niczym syreni śpiew, obiecując odpowiedzi na pytania, które nie dawały mi spokoju. Podróż powrotna jawiła się snem, granice rzeczywistości rozmywały się, a czas przeciekał mi przez palce jak piasek. Gdy w końcu stanąłem u wejścia do Doliny, poczułem, jak zimny dreszcz przebiega mi po plecach.

Mgła, która wcześniej oplatała dolinę, teraz opadła, odsłaniając krajobraz niczym z koszmaru sennego. Drzewa, choć nieruchome, pulsowały wewnętrznym rytmem, jakby oddychały. Kamienie w kręgu szeptały chórem, ich głosy krzyżowały się, tworząc kakofonię dźwięków, która rozrywała ciszę. Miałem wrażenie, że wkraczam do samego serca szaleństwa.

Kobieta w bieli czekała na mnie w centrum kręgu, jej twarz była poważna, naznaczona cieniem smutku.

– Wiedziałam, że wrócisz – jej głos, niczym echo z przeszłości, niósł się echem po dolinie.

– Musiałem – odpowiedziałem, czując, jak serce bije mi jak oszalałe. – Muszę zrozumieć, co tu się dzieje.

– To miejsce – wskazała na otaczający nas krajobraz – jest bramą do innego wymiaru. Wymiaru, w którym czas nie istnieje tak, jak go znamy.

– Innego wymiaru? – powtórzyłem, czując, jak grunt usuwa mi się spod nóg.

– Tak – potwierdziła, a w jej oczach błysnął niepokojący blask. – A ty, swoją obecnością, otworzyłeś tę bramę szerzej, niż powinien.

Nagle, z centrum kręgu zaczęły wirować smugi światła, gęstniejąc i przybierając cielesną formę. Po chwili stanął przed nami wysoki, mroczny mężczyzna. Jego twarz była kamienna, pozbawiona emocji, a oczy płonęły zimnym, niebieskim ogniem.

– To jest Czas – wyszeptała kobieta, jej głos drżał.

Czas podszedł do mnie, wyciągając dłoń. Jego dotyk był jak muśnięcie lodu, przeszywający do szpiku kości.

– Musisz odejść – jego głos, jak echo tysiąca szeptów, odbijał się od ścian doliny. – Twoja obecność zaburza równowagę.

– Ale… – zacząłem, lecz Czas przerwał mi stanowczym gestem.

– Nie ma czasu na wyjaśnienia – jego słowa brzmiały jak wyrok. – Musisz odejść, zanim będzie za późno.

Nagle, wirujące smugi światła zaczęły otaczać mnie i Czas. Czułem, jak moja świadomość rozmywa się, jakbym tracił grunt pod nogami. Świat wirował, kolory mieszały się, a dźwięki zlewały w chaotyczny zgiełk.

– Wrócisz do swojego świata – usłyszałem głos kobiety, choć brzmiał, jakby dochodził z bardzo daleka. – Ale pamiętaj, czas nie jest twoim wrogiem. Czas jest twoim sprzymierzeńcem.

Wirujące światło wzmogło się, a ja poczułem, jakbym spadał w niekończącą się przepaść. Ostatnim, co zobaczyłem, był kamienny wyraz twarzy Czasu.

Autor: Piotr Władysław Sawicki